×

Płaszcz Miłosiernego Samarytanina X i XI

nr katalogowy: 70

Waltoś Jacek

(ur. 1938)

Płaszcz Miłosiernego Samarytanina X i XI
(dyptyk), 1986


olej / płótno
50 × 95 cm (każdy)
sygnowany, datowany i opisany na odwrociu: JACEK WALTOŚ 86 | „PŁASZCZ MIŁOSIERNEGO SAMARYTANINA XI” | 50 X 95 cm
na odwrociu zamazana pieczęć i numer inwentarzowy PSOZ III – 783/94
sygnowany, datowany i opisany na odwrociu: JACEK WALTOŚ 86 | PŁASZCZ MIŁOSIERNEGO | SAMARYTANINA X | 50 X 95 cm
na odwrociu zamazana pieczęć i numer inwentarzowy PSOZ III – 783/95


Ukończył Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie, a w latach 1952–57 studiował na Wydziale Malarstwa krakowskiej ASP, dyplom pod kierunkiem Emila Krchy uzyskał w 1963 roku. W latach 1976–79 był pedagogiem na macierzystej uczelni. Od 1979 roku wykłada na poznańskiej ASP. Zajmuje się malarstwem, rzeźbą i grafiką warsztatową, a także krytyką artystyczną, ma na swoim koncie wiele artykułów o tematyce związanej ze sztuką, jest także współautorem książki zatytułowanej 100 najsłynniejszych obrazów . Wszechstronne talenty Jacka Waltosia umożliwiają mu realizowanie swojej twórczej pasji na wielu płaszczyznach. W 1966 roku wraz z kolegami z Akademii założył grupę Wprost. W tamtych czasach klimat artystyczny określała sztuka abstrakcyjna. Stąd powstała idea, aby mówić w sztuce „wprost”. Jako członek grupy Waltoś najmniej angażował się w doraźne tematy życia społeczno-politycznego i bezpośredni dialog ze współczesnością. Wcześnie odkrył, że najbardziej interesuje go przedstawianie w sposób symboliczny, głębokich stanów emocjonalnych, do czego posłużył mu tradycyjny, figuratywny sposób obrazowania. Charakterystyczne dla artysty jest łączenie w jednej pracy wątków antycznych i biblijnych, pogańskich i chrześcijańskich. To twórczość opowiadająca o człowieku niepełnym, zawieszonym między obecnością a nieobecnością, o utracie, opuszczeniu i niespełnieniu, o niemożności pełnego, prawdziwego porozumienia się człowieka z drugim człowiekiem. Mówią o tym wymownie tytuły jego obrazów, np. Sam, Opuszczony, Rozłączeni, Mijamy się, Ściana. Nad niektórymi cyklami pracuje często przez wiele lat, tworzy różne wariacje problemów i idei. W jego twórczości daje się zauważyć skłonność do syntezy uprawianych gatunków sztuk i jak sam przyznaje: „moje malarstwo jest graficzne, rzeźba malarska, a grafika jak płaskorzeźba”. Waltoś podejmuje często realizację tego samego motywu równocześnie w malarstwie, rzeźbie czy rysunku, szukając dla jego wyrażenia najlepszego rozwiązania warsztatowego. W czasie studiów, w 1960 roku, artysta zaczął malować obrazy zgodnie z narzuconą sobie dyscypliną czterech kolorów (błękit – przestrzeń, barwy ziemi – materia, czerń – ciemności i biel), której nie zaakceptowali profesorowie koloryści. Artyście odebrane zostało wówczas stypendium artystyczne. Redukcyjność koloru pomogła mu zbudować w obrazach przestrzeń symboliczną, barwy stały się dźwięczne, głębokie i nasycone. Kolor, w późniejszych etapach twórczości bogato rozbudowany, jest niewątpliwie najmocniejszą stroną malarstwa Waltosia. Jego prace były prezentowane w ramach kilkudziesięciu wystaw indywidualnych, wielokrotnie pokazywano je też na ekspozycjach zbiorowych. Obrazy Jacka Waltosia uzupełniają zbiory największych polskich muzeów oraz uatrakcyjniają kolekcje polskich i zagranicznych koneserów sztuki. Za liczne osiągnięcia twórcze uhonorowano go prestiżową Nagrodą im. Jana Cybisa a także Nagrodą im. Alby Romer-Taylor za dzieła o charakterze sakralnym i Nagrodą Komitetu Kultury Niezależnej Solidarność za cykl obrazów opatrzonych wspólnym tytułem Płaszcz Miłosiernego Samarytanina.